College voor Young Professionals

De klassieke Griekse en Romeinse kunst combineert de ambachtelijkheid en techniek met het steeds verfijnder nabootsen, onder invloed van de filosofie van Plato, van de omringende werkelijkheid. Op deze manier wordt de norm gesteld, waarop eeuwen later in onder andere de Renaissance en het (neo-)Classicisme met grote bewondering naar het werk van meesters als Phidias, Praxiteles en Plykleitos wordt gekeken.

Na het uiteenvallen van het Romeinse rijk ontstaan “the dark ages”. Dit beeld van de Middeleeuwen verdient steeds meer bijstelling. De rol en (vaak religieuze) betekenis van kunst borduurt voort op de erfenis van de klassieken en vermengd met het vakmanschap van anonieme meesters zorgt het voor ‘lux nova’, een nieuw licht.

De uitvinding van het perspectief en de uitvinding van olieverf dragen bij aan het steeds beter weergeven van de werkelijkheid. Grootmeesters van de Internationale Gotiek als Jan van Eyck en Rogier van der Weyden en Renaissance geniën, als Michelangelo en Leonardo da Vinci, stellen een nieuwe esthetische norm.

De strijd tussen enerzijds het naleven van de voorbeeldige regels van de klassieken en anderzijds de expressie van de individuele emoties van de kunstenaar ontbrandt in de Verlichting en de Romantiek. Kunstenaars, van Rembrandt tot Van Gogh en van Caravaggio tot Monet, zetten diverse technieken in, zoals trompe l'oeil en claire obscure, om de werkelijkheid direct of dramatisch weer te geven.

Verschillende avant-gardes herdefiniëren het begrip kunst, en daarmee de betekenis en rol, door het realisme te confronteren met het abstracte. Na baanbrekend werk van o.a. Picasso, Dali en Duchamp gaan vervolgens naoorlogse kunstenaars als Warhol, Koons en Hirst het hyperrealistisch van de consumptiemaatschappij te lijf.